Geschiedenis Wie was Lafayette ?  © Schermkring Lafayette 2011 - 2018 Zijn vroege leven Marie-Joseph Paul du Motier werd geboren op het kasteel Chavaniac in Auvergne als nazaat van een adellijke familie. De titel van markies was verbonden aan een landgoed in Aix-la-Fayette, dat in de 13e eeuw in het bezit was gekomen van de familie Motier. Zijn vader overleed in Minden (Duitsland) in 1759. Zijn moeder en grootvader overleden in 1770. Zo werd hij op 13-jarige leeftijd een wees, en steenrijk. Op zijn zestiende trouwde hij met Marie Adrienne Françoise de Noailles († 1807), de dochter van de hertog van Ayen en kleindochter van de hertog van Noailles, een van de invloedrijkste families in het Franse koninkrijk. La Fayette volgde een opleiding aan het prestigieuze Lycée Louis-le-Grand, en net als zijn vader koos hij voor een militaire opleiding.   De Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd La Fayette nam dienst in het leger van de Franse koning in 1772. De jonge kapitein was 19 jaar toen de Engelse koloniën in Amerika zich op 4 juli 1776 onafhankelijk verklaarden. Tegen de wens van de koning vertrok hij in april 1777 naar Amerika om zich aan te sluiten bij de onafhankelijkheidsstrijd. Na een reis van twee maanden met een door hem voor de gelegenheid gekocht en bemand schip kwam hij aan in Amerika en vervoegde hij zich bij het congres in het gouvernement in Philadelphia om zijn diensten aan te bieden. Niet zonder moeite werd hij opgenomen in de strijdkrachten van de Verenigde Staten van Amerika als majoor generaal en toegevoegd aan de staf van George Washington. Ook werd hij gedurende zes maanden naar Frankrijk uitgezonden voor een diplomatieke missie teneinde de koning van Frankrijk te bewegen troepen te zenden. Frankrijk ontving hem warm en verleende hem de titel van Kolonel van de cavalerie. Op 21 maart 1780 vertrok hij met het fregat Hermione voor een tweede maal naar de Verenigde Staten, waar zijn vriend George Washington hem het commando over de troepen in de staat Vriginia toebedeelde. In datzelfde jaar nam hij deel aan de beslissende slag bij Yorktown, die tot de capitulatie van Cornwallis leidde. Hij keerde terug naar zijn vaderland in 1782, en werd tot maarschalk gepromoveerd. In Frankrijk werkte La Fayette nauw samen met de Amerikaanse ambassadeurs Benjamin Franklin en Thomas Jefferson.   De Franse Revolutie In Frankrijk zette hij zich aan het opstellen van een verklaring van de rechten van de mens voor de Nationale Assemblee. Hij werd benoemd tot commandant van de Nationale garde in juli 1789. De invulling die hij aan deze post gaf gedurende de revolutie is raadselachtig. Toen de Parijzenaars op 5 en 6 oktober 1789 naar Versailles trokken om Lodewijk XVI om brood te vragen was de Nationale Garde te laat. Belast met de veiligheid van het kasteel, was La Fayette niet in staat de invasie te voorkomen. De koning werd voor het eerst rechtstreeks geconfronteerd met het volk. Ook op 20 juni 1792 was de Nationale Garde de grote afwezige bij het Louvre, zodat volk en koning hier wederom oog in oog kwamen te staan (het was die dag dat Lodewijk XVI een door een demonstrant aangeboden fles rode wijn dronk en door koeiendrek liep om het volk te tonen dat hij « als het volk was », hetgeen hem die dag waarschijnlijk gered heeft). Marie-Antoinette, die het niet meer dragen kon, verzuchtte: "Ik weet best dat meneer de La Fayette ons beschermt. Maar wie beschermt ons tegen meneer de La Fayette?" In december 1791 werden drie legers gevormd om de Oostenrijkse troepen aan het oostelijke front terug te drijven. La Fayette nam het commando van een van deze legers op zich. Maar toen hij constateerde dat het leven van het koningspaar dagelijks meer en meer bedreigd werd, keerde hij zich tegen de Jacobijnen met de intentie om zijn leger te gebruiken teneinde de constitutionele monarchie te herstellen. Op 19 augustus 1792 werd hij tot landverrader verklaard, waarna hij naar Luik moest vluchten. Hij werd gevangengenomen door de Pruisen, vervolgens de Oostenrijkers en ergerde zich aan welbedoelde interventies van zijn echtgenote en van de Verenigde Staten. Zijn bevrijding werd bewerkstelligd door Napoleon bij het verdrag van Campo-Formio in 1797. Het Directoire verbood hem niettemin naar Frankrijk terug te keren. Uiteindelijk keerde hij in 1799 terug; in 1802 weigerde hij de titel van consul; in 1804 stemde hij als senator tegen het toekennen van de Keizerstitel aan Napoleon. Gedurende het Eerste Franse Keizerrijk leidde La Fayette een teruggetrokken leven buiten het publiek bestuur en hij herstelde de banden met de Bourbons in 1804. Met Joseph Fouché maakte hij zich sterk voor de afzetting van de keizer. Met het eind van het Eerste Franse Keizerrijk keerde La Fayette terug op het politieke toneel. Hij werd gekozen tot afgevaardigde van Seine-et-Marne en eiste het aftreden van Napoleon I. In oktober 1818 als afgevaardigde van Sarthe en daarna wederom als afgevaardigde van Seine et Marne in september 1819, was hij een verklaard tegenstander van de Restauratie en aanhanger van de Charbonnerie in 1821. In november 1822 werd hij herverkozen als afgevaardigde van Meaux, maar hij verloor de verkiezingen van 1823. Hij vertrok opnieuw naar Amerika voor een triomftocht langs 182 steden van juli 1824 tot september 1825. Van het dankbare Amerikaanse volk ontving hij een gift van 200.000 dollar en 12.000 ha grond in Florida. Terug in Frankrijk, werd hij herkozen als afgevaardigde voor Meaux in juni 1827 en juli 1830.   De Driedaagse Revolutie Na de Driedaagse Revolutie van 27, 28 en 29 juli 1830 werd La Fayette door medestanders gevraagd om wederom op de politieke voorgrond te treden. Maar, wellicht omdat hij inmiddels 73 was, koos hij ervoor om Lodewijk-Philippe te ondersteunen. Lafayette was dan nog enige maanden commandant van de Nationale Garde. La Fayette overleed in Paris op 20 mei 1834.   Hommages aan La Fayette Een standbeeld van de markies de La Fayette staat op het plein dat zijn naam draagt, voor het Witte Huis. Het memoreert zijn rol van betekenis bij de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd. Op 8 augustus 2002 werd La Fayette postuum benoemd tot ereburger van de Verenigde Staten, een eer die tot op heden slechts zes personen te beurt viel. Met Churchill is La Fayette de populairste buitenlander van de Verenigde Staten genoemd. Meer dan vijfentwintig plaatsen in verschillende staten heten Lafayette.   Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Gilbert_du_Motier